ਠਾਹ ਸੋਟਾ

ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਰਗੜੇ!

ਲੋਕ-ਰਾਜ ਦਾ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਸਾਰਾ, ‘ਬੋਕ-ਰਾਜ’ ਹੁਣ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਏ।
ਕੰਮ ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਗੱਦੀ ਜਦ ਮੱਲਦਾ ਏ।
ਜਿਹੜਾ ਜਿੱਤਦਾ ਤੋੜ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇਵੇ, ਦੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਏਸੇ ਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਏ।
ਜਿਹੜਾ ਕਰੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੋਈ ਨਾਬਰੀ ਦਾ, ਹਾਕਮ ਉਸੇ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ‘ਚ ਘੱਲਦਾ ਏ।
ਸੁਣਦੇ ਆਏ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਲੰਮੇ, ਕਾਰੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਝੇ ਨਾ ਰੱਖ ਹੋਏ।
ਹੁਣ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ, ਐਡੇ ਲੰਮੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਏ!

ਕਿਸ ਕੋਟ ਨੂੰ ਲੱਗੂ ਫੀਤ੍ਹੀ?

ਉਪ ਚੋਣ ਦਾ ਵੱਜਿਆ ਬਿਗਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਗੂ ਭਿੜਨ ਲਈ ਪੱਬਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੋਏ।
ਕੋਈ ਉਖੜੇ ਪੈਰ ਜਮਾਉਣ ਦੇ ਲਈ, ਬੈਠੇ ‘ਤੀਜੇ ਥਾਂ’ ਬੜੇ ਲਾਚਾਰ ਹੋਏ।
ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਲੀਓਂ ਥਾਪੜਾ ‘ਆਪ’ ਵਾਲੇ, ਜੱਕੋ-ਤੱਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਲੱਗਣ ਪਿੱਠ ਨਾ ਦੇਣਗੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ, ਅਫਸਰਸ਼ਾਹ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਯਾਰ ਹੋਏ।
ਲੋਕਾਂ ‘ਸੈਲਫੀਆਂ’ ਵਾਸਤੇ ਪਾਉਣੀਆਂ ਨੇ, ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ ਜੀ।
‘ਸ਼ਾਹ ਕੋਟ’ ਹੁਣ ਲਾਵੇਗਾ ਦੇਖਣਾ ਐਂ, ਕਿਹੜੇ ‘ਸ਼ਾਹ’ ਦੇ ‘ਕੋਟ’ ਨੂੰ ਫੀਤ੍ਹੀਆਂ ਜੀ!

ਭੇਖਧਾਰੀ ਬਲਾਤਕਾਰੀ!

ਵਾਂਗੂੰ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਮੁੰਨ ਕੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਡੇਰੇ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਤਰੱਕੀਆਂ ਜੀ।
ਅੰਨੇ ਪਤੀ ਨਾ ਦੇਖਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਛਾਂ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਕੀਆਂ ਜੀ।
ਕੋਈ ਵਿਰਲੀ ਕਰਤੂਤ ਹੀ ਫੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਬਾਕੀ ਚੋਲਿਆਂ ਥੱਲੇ ਹੀ ਢੱਕੀਆਂ ਜੀ।
ਸੱਚ ਦਿਸੇ ਨਾ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਲਮਾਂ ਲਿਖਦੀਆਂ ਲਿਖਦੀਆਂ ਥੱਕੀਆਂ ਜੀ।
ਸਾਧੂ ਭੇਸ ਵਿਚ ਹੋਏ ਨੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀ, ਜਾਂਦਾ ਜੇਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿਘਲਦੇ ਨੇ।
ਲੱਖ ਲਾਹਣਤਾਂ ਪਾਓ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ’ ਨੂੰ, ਅੱਖੀਂ ਦੇਖ ਕੇ ਮੱਖੀ ਜੋ ਨਿਗਲਦੇ ਨੇ!

ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼?

ਕੰਡੇ ਬੀਜ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਨਫਰਤਾਂ ਦੇ, ਰਾਜੇ ਪੈਣ ਜਾ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਯਾਰੋ।
ਸਦੀਆਂ ਤੀਕ ਵੀ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਖੋ, ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਏ ਆਪਸੀ ਖਿੱਚ ਯਾਰੋ।
ਸਹਿਚਾਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਮਝਦੇ ਨੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਜਹਬ ਨੂੰ ਟਿੱਚ ਯਾਰੋ।
ਤਲਖੀ ਵਿਚ ਹਮਲਾਵਰ ਹੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਾਅ ਲਗਦਿਆਂ ਕਰਦੇ ਨੇ ਜਿੱਚ ਯਾਰੋ।
ਇਵੇਂ ਹੌਸਲਾ ਵਧਿਆ ਏ ਲੁੱਚਿਆਂ ਦਾ, ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਹਾਕਮ ਦੀਆਂ ḔਨਰਮੀਆਂḔ ਦਾ।
ਧੀ ਕੋਹੀ ਗਈ ਚਿੜੀ ਦੇ ਬੋਟ ਜਿਹੀ, ਕਹੀਏ ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਦੇਸ਼ ਇਹ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ?

ਭੰਨੋ ਘੜਾ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦਾ

‘ਬੇਟੀ ਬਚਾਓ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਓ’ ਦਾ ਲਾ ਨਾਅਰਾ, ਚੰਦ ਨਵਾਂ ਹੀ ਦੇਖੋ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਸ਼ਰਮ ਲਾਹ ਛੱਡੀ, ਪੰਨਾ ਹਯਾ ਵਾਲਾ ਹੀ ਪਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ ਕੇ ਜ਼ੁਲਮ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਾਂ ਉਤੇ, ਕੇਹਾ ਧਰਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਨੇ ਘੋਰ ਪਾਪੀ,
ਪੜ੍ਹ-ਸੁਣ ਕੇ ਰੂਹ ਪਈ ਕੰਬਦੀ ਏ, ਭਰੋਸਾ ਰੱਬ ਵਾਲਾ ਦੇਖੋ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕੋ ਤੁਰੋ ਹੁਣ ਬੰਨ੍ਹ ਕਤਾਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜੱਗ ਦਾ ਸਰਨ ਲੱਗਿਆ।
ਭੰਨੋ ਘੜਾ ਉਹ ਹੁਣ ਚੌਰਾਹ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦਾ ਭਰਨ ਲੱਗਿਆ।

ਮੱਠ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ?

ਧਰਨੇ ਮਾਰਦੇ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਰੁਲੀ ਜਾਂਦੇ, ਮਤਭੇਦ ਦੀ ਆਪਸ ‘ਚ ਗੱਠ ਵਾਲੇ।
ਪੀਣੀ ਲੱਸੀ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਐ ਪਾਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਛਕ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਮਲਾਈਆਂ ‘ਕੱਠ ਵਾਲੇ।
ਧੂੰਆਂ ਉਡੇ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਚਿਮਨੀਆਂ ‘ਚੋਂ, ਝੁਲਕੇ ਝੋਂਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਭੱਠ ਵਾਲੇ।
ਰਹਿ ਗਏ ਪੋਥੀਆਂ ਵਿਚ ਕਾਨੂੰਨ ਕਾਇਦੇ, ਕਰਦੇ ਰਾਜ ਹਨ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੱਠ ਵਾਲੇ।
ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਨੇ, ਬਣਨਾ ਸੌਖਾ ਐ ‘ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ’ ਵਾਲੇ।
ਰਾਜ ਭਾਗ ਦਾ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ’ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਊ, ਬਣ ਗਏ ‘ਮੰਤਰੀ’ ਸਾਧ ਵੀ ਮੱਠ ਵਾਲੇ!

ਸਲਾਹ ਸੁਣਿਓ ਜੀ!

ਔਰਬਿਟ ਸੀ ਦਰੜਦੀ ਬੱਚੀਆਂ ਨੂੰ, ਨੰਨ੍ਹੀ ਛਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛੀ ਨਾ ਵਾਤ ਸੀ ਜੀ।
ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ ਦੌਰ ਸੀ ਜਾਰ-ਸ਼ਾਹੀ, ਛਾਈ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਤ ਸੀ ਜੀ।
ਲੋਕ ਅਤੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਦੁਖਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸੌਗਾਤ ਸੀ ਜੀ।
ਥਾਂ ਤੀਸਰੇ ਧੱਕ ਕੇ ਵੋਟਰਾਂ ਨੇ, ਮਸਾਂ ਮਸਾਂ ਹੀ ਪਾਈ ਨਿਜਾਤ ਸੀ ਜੀ।
ਭੁੱਲੀ ḔਸੇਵਾḔ ਨਾ ਥੋਡੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ, ਲੱਗੇ ਉਦੋਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਨਾ ਛੇੜੀਏ ਜੀ।
ਪੋਲ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਛੱਡ ਦਿਓ ਲਵੋ ਸੋਟਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੀ ਥੱਲੇ ਉਹ ਫੇਰੀਏ ਜੀ!

ਨੀਲੇ-ਚਿੱਟੇ ਦੋ ਪੁੜ?

ਮੂੰਹ-ਮੱਥਾ ਜਦ ḔਤੀਜੇḔ ਦਾ ਬਣਨ ਲੱਗੇ, ਪਿੱਸੂ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਨੀਲਿਆਂ-ਚਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ।
ਤੁਰੇ ਹੋਏ ḔਰੰਗਰੂਟḔ ਬੇ-ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਪੈਖੜ ਏਦਾਂ ਦਾ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ।
ਕੱਚੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਆਪੋ ਵਿਚ ਪਾਟ ਜਾਂਦੇ, ਬਿਨ ਵਿਚਾਰਿਆਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ।
ਢਾਹੁਣਾ ḔਦੋਂਹḔ ਨੂੰ ḔਤੀਜੇḔ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ, ਰਾਜ-ਮਦ ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ।
ਖਾਣ ਖਤਾ ਤਜ਼ਰਬੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਸੱਦਾ ਖੁਦ ਦੇ ਦੇਣ ਖਰਾਬੀਆਂ ਨੂੰ।
ਚੱਕੀ ਨੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੋ ਪੁੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੱਗਦੈ ਪੀਂਹਦੀ ਹੀ ਰਹੂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ!

ਚੰਦ ਚਾੜ੍ਹੇ ਮੱਤ ਦਾਨ!

ਈ ਵੀ ਐਮ ‘ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਭਾਰੀ, ਬੈਲਟ ਪੇਪਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਮੰਗ ਯਾਰੋ।
ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਣੇ ਸਰਕਾਰ ਨਾ ਗੱਲ ਕੋਈ, ਤਾਨਾਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਅੜਬੰਗ ਯਾਰੋ।
ਟੰਗਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਸੈਕੂਲਰ ਸੋਚ ਦੀਆਂ, ਲੋਕ-ਰਾਜ ਹੁਣ ਮਾਰਦਾ ਲੰਗ ਯਾਰੋ।
ਰੰਗਾਂ ਬਾਕੀ ਦੇ ਸੱਜਿਆਂ-ਖੱਬਿਆਂ ਦਾ, ਭਗਵੇਂ ਕੀਤਾ ਐ ਕਾਫੀਆ ਤੰਗ ਯਾਰੋ।
ਪੰਡ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਾਰਿਆਂ-ਲੱਪਿਆਂ ਦੀ, ਜੁਮਲੇ ਬੋਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਨੇ।
‘ਮੱਤ ਦਾਨ’ ਨੇ ਚੰਦ ਕੀ ਚਾੜ੍ਹ ਦੇਣਾ, ਜਿੱਥੇ ‘ਮੱਤ’ ਹੀ ‘ਸੇਲ’ ‘ਤੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ।

ਸੈਲਫੀ ਤੇ ਸੈਲਫਿਸ਼!

ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਜੇ ਵਧੀ ਜਾਏ, ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਖੰਭ ਲਾ ਨੱਸਦੀ ਏ।
ਚੜ੍ਹ ਮੱਚੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਲੁੱਚਿਆਂ ਦੀ, ਨੇਕੀ ਫੇਰ ਪਤਾਲ ਵਿਚ ਧਸਦੀ ਏ।
ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਗੱਲ ਖੁਸ਼ਾਮਦਾਂ ਦੀ, ਸੱਚੀ ਸੱਪ ਦੇ ਵਾਂਗਰਾਂ ਡੱਸਦੀ ਏ।
ਦੇਖ ਦੇਖ ਖਰਬੂਜਾ ਏ ਰੰਗ ਫੜ੍ਹਦਾ, ਰਹੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਏ।
ਹੋਏ ਸੈਲਫੀਆਂ ਖਿੱਚਦੇ ਮਸਤ ਲੋਕੀਂ, ਮੱਛੀ ਜਾਲ ‘ਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸਦੀ ਏ।
ਕੋਈ ਰਿਜਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਮਾਰਿਆ ਐ, ਪਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੱਸ ਦੀ ਏ!